خرید بک لینک
كارگاههای صنعتی ساختمان و محل كار مقررات كلی - بخش اول

ماده 1: قبل از شروع عملیات ساختمانی باید پروانهها و مجوزهای لازم توسط مالكان و صاحبان كار از مراجع ذیربط قانونی اخذ گردد.

ماده 2: قبل از شرع عملیات ساختمانی مربوط به تاسیس كارگاههای جدید یا توسعه كارگاههای موجود، باید طبق ماده 87 قانون كار، نقشههای ساختمانی و طرحهای مورد نظر از لحاظ پیش بینی در امر حفاظت فنی و بهداشت كار برای اظهار نظر و تایید به واحد كار و امور اجتماعی محل ارایه گردد.

ماده 3: مسئولیت اجرای مقررات این آیین نامه براساس مواد 91 و 95 قانون كار برعهده كارفرماست.

ماده 4: هرگاه صاحب كار اجرای كلیه عملیات ساختمانی از ابتدا تا پایان كار را كلاً به یك پیمانكار محول نماید، پیمانكار مسئول اجرای مقررات این آیین نامه در كارگاه خواهد بود.

ماده 5: هرگاه صاحب كار اجرای قسمتهای مختلف عملیات ساختمانی خود را به پیمانكاران مختلف محول نماید، هر پیمانكار در محدوده پیمان خود، مسئول اجرای مقررات این آیین نامه خواهد بود و پیمانكارانی كه به طور همزمان در یك كارگاه ساختمانی مشغول فعالیت هستند، باید در اجرای مقررات مذكور با یكدیگر همكاری نمایند و صاحب كار مسئول ایجاد هماهنگی بین آنها خواهد بود.

ماده 6: هرگاه پیمانكار اصلی اجرای قسمتهای مختلف عملیات ساختمانی را به پیمانكار یا پیمانكاران دیگر محول نماید، هر پیمانكار جزء در محدوده پیمان خود مسئول اجرای مقرات این آیین نامه بوده و پیمانكار اصلی مسئول نظارت و ایجاد هماهنگی بین آنها خواهد بود.

ماده 7: هرگاه مهندسان ناظر در ارتباط با نحوه اجرای عملیات ساختمانی ایراداتی مشاهده نمایند كه احتمال خطر وقوع حادثه را در برداشته باشد، باید فوراً مراتب را همراه با راهنماییها و دستورالعملهای لازم، كتباً به كارفرما یا كارفرمایان مربوطه اطلاع داده و رونوشت آن را به واحد كار و امور اجتماعی محل و مرجع صدور پروانه ساختمان تسلیم نمایند. كارفرما موظف است فوراً كار را در تمام یا قسمتی از كارگاه كه مورد ایراد و اعلام خطر واقع شده متوقف و كارگران را از محل خطر دور و اقدامات مقتضی در مورد رفع خطر بعمل آورد.

ماده 8: كارفرما باید وقوع هرگونه حادثه ناشی از كار منجر به فوت یا نقص عضو را كتباً و در اسرع وقت و قبل از آنكه علایم و آثار حادثه از بین رفته باشد، به واحد كار و امور اجتماعی محل اطلاع دهد.

ماده 9: كارفرما باید وقوع هرگونه حادثه ناشی از كار را ظرف مدت سه روز اداری به شعبه سازمان تامین اجتماعی محل اطلاع دهد و نسبت به تكمیل و ارایه فرم ویژه گزارش حادثه اقدام نماید.

ماده 10: كارگاه ساختمانی باید به طور مطمئن و ایمن محصور و از ورود افراد متفرقه و غیرمسئول به داخل آن جلوگیری بعمل آید. همچنین نصب تابلوها و علایم هشدارنده كه در شب و روز قابل رویت باشد، در اطراف كارگاه ساختمانی ضروری است.

ماده 11: قرار دادن و انبار كردن وسایل كار، مصالح ساختمانی و نخالههای ساختمانی در معابر عمومی مجاز نیست و چنانچه انجام این امر برای مدت موقت و محدود اجتنابناپذیر باشد، باید با شرایط زیر اقدام گردد.

الف – مجوز لازم از مرجع صدور پروانه ساختمان و سایر مراجع ذیربط و مسئول اخذ گردد.

ب – نحوه قرار دادن، چیدن یا ریختن این وسایل و مصالح و انتخاب مكان آن به ترتیبی باشد كه حوادث برای عابران و وسایل نقلیه بوجود نیاورد و در اطراف آن نردههای متحرك و وسایل كنترل مسیر و همچنین تابلوها و علایم هشدار دهنده كه در شب و روز از فاصله مناسب قابل رویت باشد، نصب گردد.

ماده 12: برای جلوگیری از سقوط مصالح ساختمانی و ابزار كار بر روی كارگران و افرادی كه در محوطه كارگاه ساختمانی از مجاوز ساختمان دردست تخریب، احداث و یا تعمیر و بازسازی عبور مینمایند، باید یك سرپوش حفاظتی با عرض و استحكام كافی از شبكه فلزی یا از جنس الوار چوبی با شرایط زیر در دیواره اطراف ساختمان نصب گردد.

الف – سرپوش حفاظتی باید با توجه به ارتفاع و وضعیت ساختمان چنان طراحی و ساخته شود كه در اثر ریزش مصالح و ابزار كار بر روی آن هیچگونه خطری متوجه افرادی كه از زیر آن عبور مینمایند، نگردد.

ب – زاویه سرپوش حفاظتی را نسبت به سطح افقی میتوان بین 30 تا 45 درجه به سوی ساختمان اختیار نمود.

ماده 13: احداث راهرو سرپوشیده موقتی در امتداد معبر عمومی مجاور كارگاه ساختمانی در موارد زیر ضروری است:
الف – چنانچه فاصله ساختمان دردست تخریب از معبر عمومی كمتر از 40 درصد ارتفاع اولیه آن باشد.
ب – در صورتی كه فاصله ساختمان دردست احداث یا تعمیر و بازسازی كمتر از 25 درصد ارتفاع نهایی آن باشد.
ج – در مواردی كه فاصله ساختمان دردست تخریب، احداث یا تعمیر و بازسازی از معابر عمومی بیش از حد نصابهای مقرر در بندهای الف و ب باشد، اما با توجه به شرایط و مقتضیات خاص، به نظر بازرس كار یا مرجع صدور پروانه ساختمان یا مهندس ناظر، راهرو سرپوشیده موقتی ضروری تشخیص داده شود.
ماده 14: راهروهای سرپوشیده موضوع ماده 13 باید دارای شرایط زیر باشند:
الف – ارتفاع راهرو سرپوشیده نباید كمتر از 5/2 متر و عرض آن نیز نباید كمتر از 5/1 متر و یا عرض پیاده روی موجود باشد.
ب– راهرو باید فاقد هرگونه مانع بوده و دارای روشنایی لازم طبیعی یا مصنوعی دائمیباشد.
ج – سقف راهرو باید توانایی تحمل حداقل 700 كیلوگرم بر مترمربع فشار را داشته باشد. به علاوه سایر قسمتهای آن نیز باید تحمل بار مربوط و فشار مذكور را داشته باشد.
د – سقفراهرو باید از الوار به ضخامت حداقل 5سانتیمتر ساختهشده و الوارها طوری در كنار هم قرارگرفتهباشند كه از ریزش مصالح ساختمانی به داخل راهرو جلوگیری بعمل آید.
هـ – اطراف بیرونی سقف راهرو باید به وسیله دیواره شیب داری از چوب یا شبكه فلزی مقاوم محصور باشد. زاویه این حفاظ را نسبت به سقف میتوان بین 30 تا 45 درجه به طرف خارج اختیار نمود.
و – در صورتی كه راهرو دارای درهای جانبی برای ورود و خروج مصالح و نخالههای ساختمانی و غیره باشد، این درها باید همواره بسته باشند، مگر در موارد مذكور كه باید مراقبت كافی بعمل آید.
ماده 15: كلیه پرتگاهها و دهانههای باز در قسمتهای مختلف كارگاه ساختمانی و محوطه آن كه احتمال خطر سقوط افراد را در بردارند، باید تا زمان محصور شدن یا پوشیدن شدن نهایی و یا نصب حفاظها، پوششها و نردههای دائم و اصلی، به وسیله نردهها یا پوششهای موقت به طور محكم و مناسب حفاظت گردند.
ماده 16: نرده حفاظتی موقت موضوع ماده 15 باید دارای شرایط زیر باشد:
الف – ارتفاع آن در مورد راه پلهها و سطوح شیب دار حداقل 75 سانتیمتر و در سایر موارد حدافل 90 سانتیمتر باشد.
ب – در فواصل حداكثر 2 متر، دارای پایههای عمودی محكم باشد.
ج – در اجزاء آن قسمتهای تیز و برنده وجود نداشته باشد.
ماده 17: پوشش حفاظتی موقت موضوع ماده 15 باید دارای شرایط زیر باشد:
الف – در مورد دهانههای باز با ابعاد كمتر از 45 سانتیمتر، تخته یا الوارهای چوبی با قطر حداقل 5/2 سانتیمتر.
ب – در مورد دهانههای باز با ابعاد بیشتر از 45 سانتیمتر، تخته یا الوارهای چوبی با قطر حداقل 5 سانتیمتر.
ماده 18: در مواردی كه احتمال سقوط و ریزش مصالح و ابزار كار از روی جایگاهها و سكوهای كار یا لبه پرتگاهها و دهانههای باز وجود داشته باشد،باید نسبت به نصب پاخورهای چوبی به ضخامت حداقل 5/2 سانتیمتر و ارتفاع 15 سانتیمتر اقدام شود.
ماده 19: چنانچه قبل از زدن سقفهای دائم، نیاز به ایجاد سكوی كار در محل باشد، باید از الوارهایی با ضخامت 5 و عرض 25 سانتیمتر كه در كنار هم محكم به یكدیگر بسته و متصل شده باشند، استفاده شود.
ماده 20: برای جلوگیری از خطر برق گرفتگی و كاهش اثرات زیان آور میدانهای الكترومغناطیسی ناشی از خطوط برق فشار قوی، باید مقررات مربوط به حریم خطوط انتقال و توزیع نیروی برق، در كلیه عملیات ساختمانی و نیز در تعیین محل احداث بناها و تاسیسات، رعایت گردد.
ماده 21: قبل از شروع عملیات ساختمانی در مجاورت خطوط هوایی برق فشار ضعیف، باید مراتب به اطلاع مسئولان و مراجع ذیربط رسانده شود تا اقدامات احتیاطی لازم از قبیل قطع جریان، تغییر موقت یا دائم مسیر یا روكش كردن خطوط مجاور ساختمان با مواد مناسب از قبیل لولههای پلی اتیلن یا شیلنگهای لاستیكی و غیره انجام شود.
ماده 22: كلیه هادیها، خطوط و تاسیسات برقی در محوطه و حریم عملیات ساختمانی باید برقدار فرض شود، مگر آنكه خلاف آن ثابت گردد.
ماده 23: كلیه كارگران كارگاههای ساختمانی باید مجهز به كلاه و كفش ایمنی باشند.
همچنین در صورتیكه شرایط و نوع كار اقتضاء نماید، سایر وسایل حفاظت فردی از قبیل دستكش حفاظتی، عینك و نقاب حفاظتی، ماسك تنفسی حفاظتی، چكمه و نیم چكمه لاستیكی، كمربند ایمنی، طناب مهار و طناب نجات مطلق ضوابط آیین نامه وسایل حفاظت انفرادی باید در اختیار كارگران قرار داده شود.
كارگاههای صنعتی ساختمان و محل كار تهویه
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم خرداد 1393 ساعت 0:59 شماره پست: 32

كارگاههای صنعتی ساختمان و محل كار تهویه

ماده 155: در كلیه كارگاهها باید پیوسته شرایط مساعدی از نظر تهویه (طبیعی یا مصنوعی) فراهم باشد هوای

كافی و سالم با درجه حرارت و رطوبت مناسب برای افراد موجود بوده و نیز از تغییرات ناگهانی درجه حرارت جلوگیری شود.

ماده 156: هر نوع گرد و غبار، دود و گاز و بخارهای حاصله در كارگاهها باید از همان وهله تولید تا جاییكه امكان دارد به وسایل طبیعی والا به وسایل مصنوعی از محیط كار دور ساخت تا از آلودگی هوای كارگاه جلوگیری شود.

ماده 157: دستگاههای مولد حرارت كه در محلهای كار قرار میگیرد باید دارای هواكش مناسب باشد به نحوی كه گازهای حاصله از احتراق با هوای داخل كارگاه مخلوط نگردد. استفاده از اجاقها و بخاریهای بدون دودكش و امثال آن بكلی ممنوع است.

ماده 158: در سالنها و اطاقهای كارگاهها باید همیشه حرارت و رطوبتی متناسب با نوع كار وجود داشته باشد و این حرارت باید قابل افزایش و كاهش باشد تا بتوان درجه رطوبت و حرارت را به تناسب كار و حرارت و یا رطوبت خارج تغییر داد.


كارگاههای صنعتی ساختمان و محل كار تهویه

ماده 155: در كلیه كارگاهها باید پیوسته شرایط مساعدی از نظر تهویه (طبیعی یا مصنوعی) فراهم باشد هوای

كافی و سالم با درجه حرارت و رطوبت مناسب برای افراد موجود بوده و نیز از تغییرات ناگهانی درجه حرارت جلوگیری شود.

ماده 156: هر نوع گرد و غبار، دود و گاز و بخارهای حاصله در كارگاهها باید از همان وهله تولید تا جاییكه امكان دارد به وسایل طبیعی والا به وسایل مصنوعی از محیط كار دور ساخت تا از آلودگی هوای كارگاه جلوگیری شود.

ماده 157: دستگاههای مولد حرارت كه در محلهای كار قرار میگیرد باید دارای هواكش مناسب باشد به نحوی كه گازهای حاصله از احتراق با هوای داخل كارگاه مخلوط نگردد. استفاده از اجاقها و بخاریهای بدون دودكش و امثال آن بكلی ممنوع است.

ماده 158: در سالنها و اطاقهای كارگاهها باید همیشه حرارت و رطوبتی متناسب با نوع كار وجود داشته باشد و این حرارت باید قابل افزایش و كاهش باشد تا بتوان درجه رطوبت و حرارت را به تناسب كار و حرارت و یا رطوبت خارج تغییر داد.

ماده 159: در نقاطی كه اختلاف درجه حرارت فصلی زیاد است باید سقف و بدنههای محل كار و در صورت اقتضا درها و پنجرهها به وسایل مقتضی مانند عایق بندی حرارتی سقفها، دیوارها و در صورت امكان كفها و درها و پنجرههای محل كار در مقابل حرارت یا برودت خارج مجهز شود.

ماده 160: در كارگاهها بایستی به وسایل مقتضی از قبیل نصب حایلهای ثابت یا متحرك یا عایق كردن لولههای ناقل بخار یا آب داغ از تشعشعات شدید حرارتی جلوگیری شود.

انجمن مهندسی و مدیریت ساخت ایران (ICEMA) Iran Construction Engineering Management Association

تبصره 1- این عایقها باید حتی الامكان از مواد نسوز ساخته شود.

ماده 161: در مواردی كه از حرارت مركزی استفاده میشود رادیاتورها و لولههای آب گرم باید به قسمی نصب شود كه كارگران در نتیجه تشعشع حرارت یا جریان هوای گرم ناراحت نشوند.

برچسب: نویسنده: ستوده تاريخ: سه شنبه 11 13 ساعت: 17:20

صفحه بندی