وسایل دسترسی موقت (داربست و نردبان)

بخش اول - داربست

تعریف: ساختاری است موقتی شامل یك یا چند جایگاه، اجزای نگاهدارنده، اتصالات و تكیه گاهها كه در حین اجرای هرگونه عملیات ساختمانی به منظور دسترسی به بنا و حفظ و نگاهداری كارگران یا مصالح در ارتفاع، مورد استفاده قرار میگیرد.

مقررات كلی داربستها

ضرورت استفاده از داربست و صلاحیت افراد ذیربط

ماده 55: در كلیه عملیات ساختمانی كه امكان انجام آنها از روی زمین یا كف طبقات ساختمان و یا با استفاده از نردبان به طور ایمن و بدون خطر امكان پذیر نباشد، باید از داربست استفاده شود.

ماده 56: برپا كردن، پیاده كردن و دادن تغییرات اساسی در داربستها باید تحت نظارت شخص ذیصلاح و به وسیله كارگرانی كه در این گونه كارها تجربه كافی دارند انجام گیرد.

كیفیت اجزای داربست

ماده 57: اجزای داربستها و كلیه وسایلی كه در آن بكار میرود باید از مصالح مناسب و مرغوب، طوری طراحی، ساخته و آماده شوند كه واجد شرایط ایمنی كار برای كارگران بوده و توانایی تحمل چهار برابر بار مورد نظر را داشته باشند.

ماده 58: قطعات چوبی كه در ساخت داربستها بكار میروند بایستی از كیفیت مرغوبی برخوردار بوده و الیاف بلندی داشته باشند. همچنین عاری از هرگونه عیوب و بدون گره، پوسته، كرم خوردگی و پوسیدگی و نیز رنگ نشده باشند.

ماده 59: تختهها و الوارهایی كه در داربست بكار برده میشوند، باید در برابر ترك خوردگی محافظت گردند.

ماده 60: وسایلی كه برای ساخت داربستها بكار میروند بایستی در شرایط خوبی در انبار نگاهداری شوند و از وسایل نامناسب جدا گردند.

ماده 61: از طنابهای لیفی در مكانیهایی كه احتمال آسیب دیدگی اینگونه طنابها وجود دارد، نباید استفاده شود.

ماده 62: طنابهایی كه با اسیدها یا مواد خورنده و فرساینده دیگر در تماس بودهاند، یا معیوبند نباید بكار گرفته شوند.

ماده 63: میخهایی كه برای اتصال اجزاء داربست چوبی بكار برده میشوند، باید به اندازه مناسب و تعداد كافی باشند و تا انتها به طور كامل كوبیده شوند نه اینكه نیمه كاره كوبیده شده وسپس خم گردند. هم چنین در داربست نباید میخهای چدنی به كار برده شود.

پایداری و استحكام داربست

ماده 64: داربستها بایستی با ضریب اطمینانی تا چهار برابر حداكثر بارگیری طراحی شده و به طور ایمن مهار گردند.

ماده 65: بجز داربستهای مستقل، هر داربستی باید در فاصلههای مناسب، در دو جهت عمودی و افقی محكم به ساختمان مهار شود.

ماده 66: هر سازه و هر وسیلهای كه به عنوان تكیه گاه و جایگاه كار مورد استفاده قرار میگیرد، باید طبق اصول فنی ساخته شده و پایه محكمی داشته باشد و با مهاربندی مناسبی استوار گردد.

ماده 67: پایههای داربست باید به طور مطمئن و محكم مهار شود تا مانع نوسان و جابجایی و لغزیدن داربست گردد.

ماده 68: در داربستهای مستقل حداقل یك سوم تیرهای حامل جایگاه، تا پیاده شدن كامل داربست باید در جای خود باقی بمانند و برحسب مورد به تیرهای افقی یا به تیرهای عمودی به طور محكم بسته شوند.

ماده 69: هرگز نباید برای تكیه گاه داربست یا ساخت آن از آجرهای لق، بشكه، جعبه یا مصالح نامطمئن دیگر استفاده شود.

ماده70: بخشهای فلزی داربست باید فاقد تركخوردگی، رنگزدگی یا عیوب دیگر باشند.

ماده 71: هر یك از بخشهای داربست باید طوری متصل و مهاربندی شوند كه در حین استفاده از داربست جابجا نشوند.

بازرسی و كنترل داربست

ماده 72: داربست باید در موارد زیر توسط شخص ذیصلاح مورد بازدید و كنترل قرار گیرد تا از پایداری، استحكام و ایمنی آن اطمینان حاصل و گواهی كتبی صادر گردد.

الف – قبل از شروع به استفاده از آن.

ب – پس از هرگونه تغییرات، تعویض اجزاء و یا ایجاد وقفه طولانی در استفاده از آن.

ج – پس از قرار گرفتن در معرض باد، طوفان، زلزله و غیره كه استحكام و پایداری داربست مورد تردید باشد.

ماده73: هیچ بخشی از داربست را نباید پیادهكرد وداربست را درحالتی بجا گذاشت كه بتوان از بخشهای باقیمانده استفادهنمود. مگرآنكه بخش بجامانده منطبق بااینمقررات باشد.

ماده 74: اگر قسمتی از داربست احتیاج به تعمیر داشته باشد، نباید قبل از رفع نقص و تعمیر داربست به كارگران اجازه كار كردن بر روی آن داده شود.

ماده 75: بعد از اتمام كار روزانه، باید كلیه ابزار و مصالح از روی داربست برداشته شود.

ماده 76: در موقع پیاده كرده داربست باید مراقبت لازم بعمل آید كه كلیه میخها از قطعات پیاده شده چوبی، كشیده شوند.

استفاده از داربست

ماده 77: در طول مدت استفاده از داربست باید دائماً نظارت شود تا بار بیش از اندازه و مصالح ساختمانی غیر لازم روی آن قرار داده نشود.

ماده 78: تا آنجا كه امكان دارد بار روی داربست باید به طور یكنواخت توزیع گردد، تا از عدم تعادل خطرناك داربست جلوگیری شود.

ماده 79: از داربستها نباید برای انبار كردن مصالح ساختمانی استفاده شود مگر مصالحی كه برای كوتاه مدت و انجام كار فوری مورد نیاز باشد.

ماده 80: در مواقعی كه هوا طوفانی است و باد شدید میوزد كار باید متوقف گردد تا آنكه تمام احتیاطهای لازم اتخاذ شود.

ماده 81: در مواردی كه روی جایگاه داربست برف یا یخ وجود داشته باشد كارگران نباید روی آن كار كنند، مگر آنكه قبلاً برف یا یخ از روی جایگاهها برداشته شده و روی آنها ماسه نرم ریخته شود.

ماده 82: در قسمتهایی از كابل یا طناب داربست كه احتمال بریدگی یا سائیدگی میرود باید با تعبیه بالشتك از آن محافظت شود.

ماده 83: هنگامی كه در مجاورت خطوط نیروی برق احتیاج به نصب داربست باشد، این كار باید با رعایت مواد 20 و 21 انجام شود.

نصب دستگاههای بالابر روی داربست

ماده84: هرگاه لازمشود روی داربست دستگاه بالابر نصبگردد بایدمواردزیر رعایت گردد:

الف - بخشهای متشكله داربست به دقت بازرسی شوند و در صورت لزوم به نحو مناسبی به مقاومت آن افزوده شود.

ب - از حركت و جابجایی تیرهای افقی داخل دیواری جلوگیری شود.

ج - پایههای عمودی به طور محكمی به بخش مقاوم ساختمان و در محلی كه دستگاه بالابر باید نصب گردد، متصل و مهار شوند.

ماده 85: هرگاه بهنگام بالا یا پایین رفتن بار امكان برخورد آن با داربست وجود داشته باشد باید برای جلوگیری از گیر كردن بار به داربست، سرتاسر ارتفاع آن در مسیر حركت بار، با نردههای عمودی پوشیده شود.

جایگاه كار

ماده 86: كلیه داربستهایی باید دارای تعداد كافی جایگاه كار باشند.

ماده 87: هیچ بخشی از جایگاه كار نباید بر روی آجرهای لق، لولههای آب، دودكش و سایر مصالح غیرمطمئن و نامناسب قرار گیرد.

ماده 88: از جایگاه داربست زمانی باید استفاده شود كه ساخت آن به اتمام رسیده و وسایل حفاظتی لازم به طور مناسب نصب شده باشد.

ماده 89: عرض جایگاه كار باید با نوع كار مناسب باشد و در هر بخش آن گذرگاه بازی به عرض حداقل 60 سانتیمتر بدون هرگونه مانع فراهم گردد.

ماده 90: در هیچ موردی عرض جایگاه كار نباید از اندازههای زیر كمتر باشد:

الف - 60 سانتیمتر، اگر جایگاه فقط برای عبور اشخاص به كار میرود.

ب - 80 سانتیمتر ، اگر از جایگاه برای قرار دادن مصالح ساختمانی استفاده میشود.

ج-110سانتیمتر، اگر از جایگاهبرای نگاهداری جایگاه یا سكوی بلندتردیگریاستفاده میشود.

د - 130 سانتیمتر، اگر از جایگاه برای نصب یا شكل دادن به سنگهای نمای ساختمان استفاده میشود.

هـ – 150 سانتیمتر، اگر از جایگاه هم برای نگاهداری سكوی بلندتر دیگر و هم برای نصب و شكل دادن به سنگهای نمای ساختمان استفاده میشود.

ماده 91: به طور كلی عرض جایگاهی كه با تیرهای داخل دیواری نگاهداری میشود، نباید از 150 سانتیمتر بیشتر باشد.

ماده 92: یك فضای خالی بالا سری، حداقل به ارتفاع 180 سانتیمتر باید بالای جایگاه كار درنظر گرفته شود.

ماده 93: جایگاه هر داربست باید حداقل یك متر پایینتر از منتهی الیه تیرهای عمودی قرار گیرد.

ماده 94: الوارهایی كه جزیی از جایگاه كار به شمار میآیند باید دارای شرایط زیر باشند:

الف - بادرنظر گرفتن فاصله بین تیرهای تكیه گاه جایگاه، ضخامت آنها ایمنی لازم را تامین نماید. درهیچ موردی ضخامت الوارها از50سانتیمتر كمتر نبوده و ضخامتها مساوی باشند.

ب - عرض آنها با هم مساوی و حداقل 25 سانتیمتر باشد.

ماده 95: هر الوار كه جزیی از جایگاه كار به شمار میآید نباید بیش از 4 برابر ضخامت آن از انتهای تكیه گاه تجاوز نماید.

ماده 96: الوارها نباید روی همدیگر قرار گیرند تا خطر برخورد پای كارگران به لبه الوارها و افتادن آنان به حداقل كاهش یابد و نیز جابجایی چرخهای دستی به آسانی صورت گیرد.

ماده 97: الوارهایی كه جزء سكوی كار بشمار میآیند، باید حداقل با سه تكیه گاه نگاهداری شوند، مگر آن كه فاصله بین تكیه گاهها و ضخامت الوارها به اندازهای باشد كه خطر شكم دادن بیش از حد و یا بلند شدن سر دیگر تخته در بین نباشد.

ماده 98: جایگاههای كار باید به شیوهای ساخته شوند كه الوارهای تشكیل دهنده آنها، هنگام استفاده جابجا نشوند.

ماده 99: هر سكو یا جایگاه كه بیش از 2 متر بالای زمین یا كف قرار دارد باید دارای تختهبندی نزدیك بهم باشد تا هیچ نوع ابزار، لوازم كار و مصالح از لای آنها بهپایین سقوط ننماید. ضمناً استقرار تختهها در امتداد همدیگر بشكلی باشد كه برخورد پا به لبه آنها ممكن نگردد.

حفاظ گذاری جایگاههای كار

ماده 100: هر بخشی از جایگاه كار یا محل كاری كه بلندی آن بیش از 120 سانتیمتر باشد و امكان سقوط از روی آن وجود داشته باشد، باید دارای جان پناه با شرایط زیر باشد:

الف - حفاظ از جنس مرغوب و مناسب و دارای استحكام كافی باشد.

ب - نرده بالایی بین 90 تا 110 سانتیمتر بالای سطح جایگاه قرار گیرد.

ج - برای جلوگیری از سرخوردن كارگران و یا افتادن مصالح ساختمانی و ابزار كار از روی جایگاه، پاخوری در لبه باز جایگاه به بلندی 15 سانتیمتر و ضخامت حداقل 5/2 سانتیمتر نصب شود.

د - نرده میانی بین پاخور و نرده بالایی قرار داده شود.

هـ – حتی الامكان سرپوش مناسب حفاظتی در لبه خارجی جایگاهها نصب گردد.

ماده 101: حفاظهای نردهای و پاخورهای لبه جایگاه داربست باید در سوی داخلی ستون عمودی مهار شوند.

ماده 102: نردهها، پاخورها و وسایل دیگر حفاظتی كه در جایگاه داربست بكار رفتهاند، نباید از جای خود برداشته شوند مگر در زمانی و در حدی كه برای ورود اشخاص، حمل یا جابجایی مصالح ساختمانی لازم است.

ماده103: جایگاههایداربستهای معلقباید از هر سو دارای حفاظ نردهای و پاخورباشند، اما:

الف - اگر كار به نحوی باشد كه نتوان حفاظ را با شرایط بند ب ماده 100 نصب نمود، ارتفاع حفاظ طرف دیوار را میتوان 70 سانتیمتر اختیار نمود.

ب - اگر كارگران روی سكو یا جایگاه به طور نشسته كار میكنند، نصب حفاظ و پاخور سمت دیوار الزامی نیست ولی در این حالت جایگاه باید مجهز به طناب، كابل یا زنجیرهایی باشد تا كارگران در صورت سر خوردن بتوانند از آن به عنوان دستگیره استفاده نمایند.

ماده 104: فاصله بیندیوار وجایگاه باید تا حد امكان كم باشد. مگر در مواردی كهكارگران روی جایگاه به طور نشسته كار میكنند كه در این حالت فاصله بین دیوار و جایگاه را میتوان حداكثر 45 سانتیمتر اختیار نمود.

مقررات ویژه داربستهای فلزی لولهای

مقررات كلی

ماده 105: داربستهای فلزی لولهای باید دارای شرایط زیر باشند:

الف - از مواد مناسبی مانند لولههای فولادی یا فلز مشابهی كه استقامتی نظیر فولاد دارد، ساختار شده باشند.

ب - استحكام كافی برای نگاهداری بار مورد نظر با ضریب اطمینان چهار داشته باشند.

ماده106: تمام قطعات عمودی و افقی داربستهای فلزی لولهای باید به طور مطمئنی به همدیگر متصل شوند.

ماده 107: لولههایی كه در داربستهای فلزی لولهای بكار میروند، باید مستقیم و عاری از زنگزدگی، خوردگی، قرشدگی، و سایر معایب باشند.

ماده 108: سرهای انتهایی لولههای فلزی باید صاف باشند تا در مواقع افزایش ارتفاع داربست، نقاط اتكا و اتصال، كاملاً روی همدیگر قرار گیرند.

ماده 109: لولهها باید به اندازه و با مقاومت مناسب برای باری كه میباید تحمل نمایند، اختیار شوند، و در هیچ مورد قطر خارجی آنها كمتر از 5 سانتیمتر نباشد.

پایههای عمودی

ماده 110: پایهها در داربستهای فلزی لولهای باید همیشه در وضعیت عمودی نگاهداری شوند و محل استقرار آنها روی زمین از استقامت كافی برخوردار بوده و حتی الامكان از كفشكهای فلزی با سطح اتكاء مناسب برخوردار باشد.

ماده 111: اتصالات در پایههای عمودی باید به طریق زیر باشند:

الف – به تیرهای افقی یا سایر قطعات مقاوم كه مانع جابجایی آنها شود، اتصال داده شوند.

ب – به تناوب طوری بسته شوند كه اتصالات مجاور در یك سطح نباشند.

ماده 112: فواصل بین پایههای عمودی نباید از اندازههای زیر تجاوز نماید:

الف – 8/1 متر برای كارهای سنگین با قابلیت تحمل 350 كیلوگرم بر مترمربع.

ب – 3/2 متر برای كارهای سبك با قابلیت تحمل 125 كیلوگرم به مترمربع.

تیرهای افقی

ماده 113: تیرهای افقی باید حداقل تا 3 پایه عمودی ادامه داشته و به طور مطمئن به هر پایه عمودی متصل باشند.

ماده 114: اتصالات بین تیرهای افقی باید به پایههای عمودی بسته شده و در طبقات مختلف مستقیماً روی هم قرار نگیرند.

ماده 115: فاصله عمودی بین تیرهای افقی نباید از 2 متر تجاوز نماید.

ماده 116: زمانی كه جایگاههای كار از جای خود برداشته میشوند، كلیه تیرهای افقی باید برای حفظ پایداری داربست در محل خود باقی بمانند.

دستكها

تعریف: دستكها بخشی از داربست هستند كه بر روی آنها جایگاه كار قرار دارد. در داربستهایی كه فقط دارای یك ردیف پایه هستند، یك سر دستكها در داخل دیوار قرار میگیرند، اما در داربستهای كه به وسیله دو ردیف پایه برپا میشوند، هر دو سر دستكها بر روی تیرهای افقی قرار داده میشوند.

ماده 117: در داربستهای فلزی لولهای یك دستك باید كنار هر پایه عمودی قرار گیرد.

ماده118: طول هركدام از دستكها درداربستهای فلزیلولهای نباید از5/1مترتجاوز نماید.

ماده119: فاصله دستكها برای كارهای سنگین در داربستهای فلزی لولهای نباید از 90 سانتیمتر و برای كارهای نیمه سنگین از 115 سانتیمتر تجاوز نماید.

ماده 120: در حالتی كه یك سر دستكهای داربست به دیوار ساختمان تكیه دارند، باید حداقل 10 سانتیمتر در داخل دیوار فرو روند.

مهار كردن داربست

ماده 121: داربست باید به طور مطمئنی به دیوار ساختمان مهار شود و نحوه اتصال لولههای مهار باید به ترتیب زیر باشد:

الف – لولههای مهار در نقاط برخورد پایهها با تیرهای افقی به داربست بسته شوند.

ب - انتهای دیگر لولههای مهار به بدنه ساختمان به طور محكم بسته شوند.

ج – اولین، آخرین و یكی در میان از پایهها به وسیله لولههایی به ساختمان مهار شوند.

اتصالات

ماده 122: مفاصل و اتصالات داربستهای فلزی لولهای باید:

الف – از جنس فولاد چكش خوار و غیرقابل خورد شدن یا از مواد مشابهی با همان مشخصات و استقامت باشند.

ب – به وسیله قفل و بست یا بوشن و یا سه راهی و چهارراهی بر روی سرتاسر قطعات، به سطوح اتكاء مورد استفاده متصل گردند، به نحوی كه اتصالات هرز نبوده و حركت و لرزش نداشته باشند.

ماده 123: اتصالات نباید باعث تغییر شكل در لولهها شده و یا خود تغییر شكل یابند.

ماده 124: اتصالات دارای پیچ و مهره باید تا آخرین دندانه كاملاً پیچ و سفت شوند.

داربستهای معلق با راه اندازی دستی

ماده 125: تیرهای پیش آمده باید:

الف – دارای مقاومت و سطح مقطع كافی برای تامین استحكام و پایداری داربست باشند.

ب – به طور عمودی به نمای خارجی ساختمان نصب گردند.

ماده 126: بخش پیش آمده این تیرها از ساختمان باید به گونهای باشد كه در زمانی كه جایگاه كار (پلات فورم) در حالت آویزان ثابت مانده، فاصله جایگاه از نمای خارجی ساختمان از 30 سانتیمتر بیشتر نباشد مگر در موارد استثنایی كه در ماده 104 به آن اشاره شده است.

ماده 127: تیرهای پیش آمده باید به وسیله پیچ یا وسایل مشابه به طور مطمئنی به اجزاء اصلی ساختمان متصل و مهار شوند.

ماده 128: پیچهای مهار باید به خوبی سفت شوند و به طور مطمئنی تیرهای پیش آمده را به اسكلت و بدنه ساختمان متصل سازند.

ماده 129: در مواقعی كه تیرهای پیش آمده با كیسههای شن یا وزنههای تعادل مهار میشوند، وسایل فوق باید به طور اطمینان بخشی به تیرهای پیش آمده بسته شوند.

ماده 130: در انتهای هر یك از تیرهای پیش آمده یا هر یك از تیرآهنهای حمال باید پیچهای متوقف كننده نصب شود.

ماده 131: طنابهای آویز باید:

الف – از الیاف مرغوب طبیعی یا مصنوعی یا سیم فولادی تشكیل شوند.

ب – حداقل دارای ضریب اطمینان 10 برای رشتهها و فیبرها و ضریب اطمینان 6 برای سیم فولادی باشند.

ماده 132: طنابهای آویز باید دور پولیها و قرقرههای مناسبی جمع شوند تا جایگاه بتواند به راحتی و به طور اطمینان بخشی بالا و پایین برود.

ماده133: طنابهایآویز باید بهطور مناسبی در مقابل سائیدگی و خوردگی محافظت شوند.

ماده 134: طول جایگاههای كار (پلات فورمهای) داربستهای معلق با راه اندازی دستی نباید از 8 متر و عرض آنها از 60 سانتیمتر تجاوز نماید.

ماده 135: جایگاههای كار باید:

الف – به وسیله دو یا چند طناب یا زنجیر آویزان باشند، به طوری كه بیش از 5/3 متر از یكدیگر فاصله نداشته باشند.

ب – به وسیله نردههایی كه بر روی ركابهای فلزی تكیه دارند، محافظت شده و این ركابها به طنابها و زنجیرههای آویز متصل شوند.

ماده136: درهیچ زمانی طنابمیانی نبایدبیشتر از هریك از دوطناب كناری آن كشیدهشود.

ماده 137: ركابهای جایگاه كار (پلات فورم) باید از زیر تختههای جایگاه عبور كرده و به طور محكم به آنها بسته شوند.

ماده 138: بیش از دو نفر كارگر نباید به طور همزمان بر روی جایگاه داربست معلق با راهاندازی دستی كار نمایند.

ماده 139: در مواقعی كه داربست معلق به راه اندازی دستی مورد استفاده قرار نمیگیرد، باید به بدنه ساختمان بسته شود یا به سطح زمین پایین آورده شده و ابزار كار و مصالح از روی آن برداشته شود.

ماده 140: داربست معلق با راه اندازی دستی قبل از بكارگیری باید به وسیله دو بار بارگیری آزمایشی در مسافت كوتاه آزمایش شود.

در داربستهای معلق با راه اندازی دستی كه كارگران بر روی جایگاه آن به طور نشسته كار میكنند،باید وسایلی پیش بینی شود كه جایگاه را حداقل در فاصله 45 سانتیمتر بدنه ساختمان نگهدارد تا هنگامتكان خوردن داربست، مانع برخوردزانوهایكارگران بادیوار گردد.

داربستهای معلق با راه اندازی ماشینی

ماده142: تیرهای پیشآمده باید بامقررات مواد125تا128 و ماده130مطابقتداشته باشند.

ماده 143: در داربست معلق با راه اندازی ماشینی نباید از كیسههای شن یا وزنههای تعادل به عنوان وسایل نگهدارنده و مهار تیرهای پیش آمده استفاده شود.

ماده 144: فقط كابلهای آویز فولادی كه با مقررات ماده 131 (ب) منطبق باشند، باید در داربستهای معلق با راه اندازی ماشینی بكار برده شوند.

ماده 145:طول كابلهای تعلیق باید به اندازهای باشد كه در وضعیتی كه جایگاه در پایینترین حد خود قرار دارد، حداقل دو دور كابل روی هر استوانه باقی بماند.

ماده 146: انتهای كابلهای تعلیق باید به طور مطمئنی به وسیله گیرهها یا سایر وسایل موثر به ماشین بالابر بسته شوند.

ماده 147: ماشینهای بالابر داربست باید طوری ساخته و نصب گردند كه بخش متحرك آنها برای بازرسی به آسانی در دسترس باشد.

ماده 148: بدنه ماشینهای بالابر باید به وسیله پیچها یا وسایل موثر دیگر به طور مطمئنی به تكیهگاهها و دستكهای جایگاه متصل شود.

ماده 149: وینچها در داربستهای معلق باید:

الف – از نوع متوقف كننده اتوماتیك باشند یا

ب – به ضامن، گیره (شیطانك) و یا وسیله قفل كننده موثر دیگر مجهز باشند، به طوری كه جایگاه را بتوان در هر سطحی به طور اطمینان بخشی متوقف نمود و مواقعی كه از كنترل دست رها میشود، گیره به طور اتوماتیك عمل كند. همچنین زمانی كه گیره قبل از پایین آوردن جایگاه، لزوماً از قید رها میشود، یك وسیله مناسب ایمنی باید فراهم باشد تا از برگشت وینچ جلوگیری نماید.

ماده 150: شستی یا اهرم راه اندازی ماشین بالابر باید به ترتیبی باشد كه وقتی فشار دست از روی آن رها میشود، موتور فوراً متوقف شده و به طور اطمینان بخشی جایگاه را نگهدارد.

ماده 151: قسمتهای متحرك ماشین بالابر باید حداقل یك بار در هفته بازرسی شود.

ماده 152: زمانی كه ماشین بالابر جابجا میشود، باید قبل از اینكه مجدداً بكار گرفته شود، مورد بازرسی و معاینه كامل قرار گیرد.

ماده 153: جایگاههای كار باید با مقررات ماده 135 منطبق باشند.

ماده 154: طول جایگاههای كار نباید از 8 متر و عرض آنها از 5/1 متر تجاوز نماید.

ماده 155: در مواقعی كه كارگران بر روی داربستهای معلق سنگین كار مینمایند، ایمنی كابلهای تعلیق باید به وسیله قفل كردن وینچها یا طرق موثر دیگر تامین گردد.

ماده 156: باید از تكان خوردن یا برخورد داربستهای معلق به بدنه ساختمان به وسیله قیدها، نردههای حایل و غیره جلوگیری بعمل آید.

ماده 157: وقتی كه از داربست معلق با راه اندازی ماشینی استفاده نمیشود، باید:

الف – كلیه ابزارها و سایر وسایل قابل حمل از روی آن برداشته شوند.

ب – در محل خود به طور اطمینان بخشی ثابت شده و یا به سطح زمین پایین آورده شود.

داربست دیواركوب (Bracket Scaffolds)

تعریف: داربست دیوار كوب تشكیل میشود از یك سكوی كار كه به شكل بالكن و به وسیله تكیه گاههای گونیا شكل به بدنه ساختمان متصل و مهار میگردد.

ماده158: تكیهگاههای داربست دیواركوب باید دارای مقاومت كافی و از جنس فلز مناسب بوده و به طور اطمینان بخشی به وسیله پیچ و مهره و واشر به بدنه ساختمان مهار گردند.

ماده 159: داربست دیواركوب فقط باید مورد استفاده كارگرانی از قبیل درودگران، رنگكاران و برق كاران كه به لوازم و تجهیزات سنگینی احتیاج ندارند، قرار گیرد.

ماده 160: عرض سكوی كار داربست دیوار كوب نباید از 75 سانتیمتر بیشتر باشد.

ماده 161: تكیه گاههای داربست دیواركوب باید به گونهای طراحی شوند تا حداقل در مقابل 175 كیلوگرم بار وارده به قسمت جلو آن مقاومت نمایند.

ماده 162: فاصله بین تكیه گاههای داربست دیواركوب نباید از 3 متر تجاوز نماید.

داربست نردبانی

ماده 163: داربست نردبانی فقط باید برای كارهای سبكی به كار روند كه در آنها از مصالح كمی استفاده میشود و بطور كلی باید برای انجام كار مورد نظر مناسب باشد (مانند رنگكاری، گچ كاری و امثال آن)

ماده 164: نردبانهای دو طرفهای كه برای پایههای داربست نردبانی بكار میروند ضمن آنكه باید دارای مقاومت و استحكام كافی باشند، باید دارای یكی از دو شرط زیر نیز باشند:

الف - یا در عمقی از زمین فرو رفته باشند كه بادر نظر گرفتن نوع خاك تعیین میشود.

ب – یا به شیوهای روی زیر پایهایها یا تختههایی قرار داده شوند كه هر دو پایه هر نردبان روی سطح تراز قرار گیرند. همچنین پایههای آنها به طور محكمی مهار گردند تا از لغزیدنشان جلوگیری شود.

ماده 165: در مواردی كه از نردبان دو طرفه برای ایجاد داربست استفاده میشود نباید ارتفاع داربست از 5/2 متر بیشتر باشد همچنین تخته جایگاه باید در سطح تراز قرار داده شده و از پله سوم بالای نردبانها بالاتر قرار نگیرد.

ماده 166: از داربست نردبانی نباید در هر زمان بیش از یك نفر استفاده نمایند.