قراردادهای طرح / ساخت

در روش های سنتی پروژه های عمرانی ، کارفرما قراردادی را با مشاور جهت طراحی و قرارداد دیگری را با پیمانکار جهت ساخت عقد می نمود. در روش طرح ساخت ، کارفرما تنها با یک طرف که هم مسئولیت طراحی و هم مسئولیت ساخت را می پذیرد قرارداد می بندد.

پیمانکار در چنین قراردادی فعالیت های طراحی را به صورت امانی یا قرارداد دست دوم، انجام داده و عملیات ساخت را نیز به تنهایی و یا با همکاری پیمانکاران دیگر اجرا می کند. رابطه قراردادی و رسمی کارفرما تنها با یک پیمانکار است. فاز برنامه ریزی با طراحی مفهومی شروع شده و برآوردهای اولیه محاسبه می گردند. سپس طرفین در مورد قیمت مذاکره می کنند.

یک روش معمول پرداخت ها cost plus feeبا سقفی مشخص است. در طی پروژه ، کارفرما تمامی مخارج مجاز را تا سقف تعیین شده پرداخت می نماید. در چنین قراردادی کارفرما باید راجع به موضوع پروژه و محدوده آن بسیار شفاف باشد و بداند که چه می خواهد.

مزیت های این روش قراردادی برای کارفرما مواجه بودن با یک طرف در قرارداد است. از طرف دیگر کارفرما کنترل کمتری در مورد تعریف دقیق کار و نحوه اجرای آن خواهد داشت. در پروژه هایی که حجم بالایی از کارهای مهندسی را در بر می گیرد، این نوع قرارداد می تواند صرفه جویی های قابل ملاحظه ای در مورد زمان پروژه داشته باشد.